A dorfunteca » Imaxines

Os meus avatares no twitter (vol. 2)

dorfun — Mon, 24 Oct 2011 07:38:42 +0000

Continuando o artigo Os meus avatares no twitter, aquí van os 9×9 avatares que cambiei, semanalmente, durante estes últimos meses.

…está a tamaño “orixinal” quitando o .mini do nome, por se alguén os quere.

---
Outras entradas en A dorfunteca:

Matricúlate na Universidá de la vida

dorfun — Sat, 23 Jul 2011 10:30:53 +0000

Comentei en twitter (My other life™) unha argalla desas que me pasan polo maxín de cando en vez, na que solicitaba colaboración para levala a cabo. Todas as persoas que amosaron interese recibiron este correo e tanto elas coma ti, sodes libres de facer un forward e ver até onde chega isto.

————————————————————————————————————————————————-

Ola

Vou comezar agradecendo o teu interese nesta argallada e que esteas disposto a perder o tempo polo simple feito de pasar un bo rato. Supoño que niso se basea o éxito da web. Pero imos alixeirar…

Todo empezou:

Pensando en facer unha web na que poder escribir de xeito serio, pero con moito humor, ironía… e de ser preciso mala hostia!

En que consiste:

Basicamente a idea é a mesma que a da coñecida web http://www.elmundotoday.es: construír un espazo con artigos de humor escritos cun ton riguroso e formal.

A “Universidá de la vida” sería a web dunha universidade ficticia pero baseada nunha universidade real, coas súas áreas de coñecemento, os seus departamentos, o seu órgano reitor, as súas teses doctoroais, os honoris causa, etc.

Os contidos da web reflectirán o comportamento dunha universidade tradicional pero cun toque de humor.

Funcionaría como un blogue/portal no que haberá artigos sobre os logros, accións, descubrimentos e todo tipo de novas que podería xerar unha universidade tradicional.

O contido dos artigos debería respirar ese sentido común que ten todo o mundo e que banaliza as situacións máis serias. Como podería ser “O departamento de análise matemático descubre un erro na regla de tres”; “Un equipo de investigadores da facultade de económicas crea un produto financeiro que garante pesos a catro pesetas”; “Presentan a tese doctoral: Impacto na redución da gripe por durmir con calcetíns”; etc.

Ah! E esquecía algo que xa notaríades. A lingua. A min gustaríame que fose un proxecto en lingua galega, pero a intención é chegar a todo o territorio hispanofalante (se pensamos en sacar cartos, se non chegamos nós!) polo que a proposta é facer a web en castelán, sen omisión de versión galega (o noso propio campus).

Que se necesita:

Inicialmente precisaríase un deseño institucional (logotipo e esas cousas) para a universidade e a estrutura da web acorde con el.

Á hora de crear contidos penso que podería ser suficiente unha persoa por área de coñecemento (experimentais, da saúde, sociais e xurídicas, técnicas, humanidades…) para escribir un ou dous artigos semanais de menos extensión que o que levo escrito neste correo.

Como obter beneficios:

Non se me ocorre ningún outro modo de obter beneficios nun primeiro momento que o da publicidade na propia web, pero sempre podemos pensar en contactar coa propia xente de El mundo today e propoñerlles a idea. Ou falar con Universia ou calquera outra entidade que teña relación coa universidade que quixera promocionar este espazo.

E se a cousa funciona:

Estaría moi ben, pero imos poñer os pés no chán. Por que poderíamos matricular xente e incluso ofrecer titulacións simbólicas. Ou vender merchandaisin (camisolas, colantes, etc.). Ou integrar xogos en liña que poidan xerar ingresos. Ou reconverter nun espazo social de interación das persoas (si, un facebook). Ou… volver a poñer os pés no chán e ir vendo como van saíndo as cousas.

E agora que?

Pois agora falas ti. Se pensas que podes/queres/che apetece/etc. participar e facer a túa achega, podemos ir coordinando as cousas. Responde a este correo coas túas impresións e xa imos vendo. Probablemente abra un grupo no Google Groups para poder ir comentando as cousas.

Sobre min e esta idea:

Estas son das cousas que un día colles con moita forza e que vai perdendo aire co tempo, como tantas. Igual é unha desbarrada excesiva. Igual non é o momento. Igual ten poucos visos de funcionar. Pero, por ese mesmo motivo, se ti te ves con capacidade de levar isto adiante ou lle ves algo de xeito estou disposto a delegar e ceder toda a coordinación. De feito, o secretismo foi parte do xogo para chegar até aquí, pero podes facer público todo o que levo falado até o de agora… e de feito probablemente eu tamén o faga, pero é venres e xa chega de ordenador.

Xa está todo:

Grazas por chegar a esta parte do correo. Memoriza o código “ESTÁSTRALLADO” porque vale por unha caña cando me vexas por aí!

Apertas!

---
Outras entradas en A dorfunteca:

Candidaturas á alcaldía de Ferrol 2011

dorfun — Thu, 19 May 2011 07:32:56 +0000

Xa van 4 anos desde que deixara rexistradas as comunicacións que 5 partidos políticos (psoe, pp, bng, eu e if) fixeran para a súa candidatura á alcaldía de Ferrol. Ao final fora Vicente Irisarri do PSOE o que se fixo co sillón do concello na cidade.

Este ano non vou repetir o mesmo, pero si quero deixar constancia das comunicacións que os políticos e políticas desta cidade nos fixeron chegar. Dentro de catro anos volveremos a lelas.

BNG - Converxencia Galega - Esquerda Unida - Independientes por Ferrol – PP – PSOE

---
Outras entradas en A dorfunteca:

Lectura de voda

dorfun — Fri, 16 Jul 2010 07:30:16 +0000

Cando me convidaron a ler un texto nesta voda, tiven claro que non quería falar de mitos románticos.

E pensei en traer entón da historia un home que, hai máis de 150 anos, decidiu amar unha muller rompendo as regras do seu tempo.

John Stuart Mill decidiu que el quería amar a Harriet, coa liberdade de cada día, e cada día volver elixila. E que ela,Harriet Taylor, elixira a John cada día da súa vida.

En 1851, despois de vinte anos de amizade, casaron. E el escribiu as palabras que vou ler. Estas palabras abriron un camiño. O camiño de quen inventa novas relacións entre home e muller, onde a complicidade e o encontro gañen espazos cada día, construíndo eses fíos invisibles que unen as persoas cando deciden entretecer as súas vidas.

Dixo John Stuart na súa voda:

Estando a punto -se teño a fortuna de obter o seu consentimento-, de entrar en relación de matrimonio coa única muller coa que, das que coñecín, podería eu entrar nese estado; e sendo o carácter da relación matrimonial, tal como a lei establece, algo que tanto ela coma min desaprobamos, entre outras razóns porque a lei confire sobre unha das partes contratantes poder legal sobre a liberdade de acción da outra parte, sen ter en conta os desexos e a vontade desta,

eu, carecendo dos medios para despoxarme legalmente a min mesmo deses poderes odiosos, sinto que é o meu deber facer que conste a miña protesta formal contra a actual lei do matrimonio no que atinxe a estes poderes;

e prometo solemnemente non facer nunca uso disto en ningún caso ou baixo ningunha circunstancia. (…) E de maneira absoluta renuncio e repudio toda pretensión de adquirir calquera dereito por virtude deste matrimonio.

Esta acción de John Stuart Mill contribuíu a crear o marco actual do matrimonio que desmonta muros e constrúe camiños.

Hai uns versos que o expresan así:

Eu viñen dende antes das orixes.
Ti estabas máis alá da outra beira.

E xuntos atravesamos todas as pontes.

---
Outras entradas en A dorfunteca:

Falo para os povos cheios de sereas

dorfun — Mon, 12 Jul 2010 20:46:58 +0000

Hai meses que fixemos un videopoema que, finalmente, foi recortado e recomprimido mil veces para poder axustalo ás bases do concurso de fliporto 2009 no que quedamos finalistas. Por ese motivo a versión final non era do noso agrado e como non era xusto que a cousa quedase así esta é unha versión próxima á que queríamos facer inicialmente.

Preme aquí para ver o video.

[A versión enviada ao concurso foi esta: Falo como irmã aos povos cheios de sereias]

E este o fantástico poema de Iolanda Gomis no que se basea o videopoema:

Falo para os povos cheios de sereias

Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,

falo envolta nos lenços entre os que dormes,

falo por dentro das consciências e dos dias,

falo para cada uma das almas que caminha comigo com novo passo.

Falo como irma para os povos cheios de sereias,

colgando da minha pele chegam barcos todos os dias.

Desde o norte frio do fim do mundo

conto histórias que um dia outros sonharom.

Falando com as ondas que batem noutras praias,

fabrico cançoes com vontade de cruzar oceanos de nostalgia.

Nas cantigas velhas da memoria escrebo,

escrebo na onda do mar que buscou meu amigo,

escrebo na onda do mar que busca o samba.

Partilhando com a lua

pensamentos que penduram dos cabelos

caminho sobre uma e outra pedra

e no meio mesmo da pedra

encontro um caminho cheio de esperança.

Caim folhas novas das árbores mais velhas desta fraga

e digo adeus aos rios e à força do vento.

Digo-lhes adeus quando vos vou visitar em sonhos

a terras afastadas de palmeiras e páu de açúcar.

A minha terra não tem palmeiras

mais tem rios e prados e muita água caindo nos olhos.

Não sou de longe nem de perto,

nem do sol ou da lua nova,

levo colados à pele muitos anacos duma memória excindida.

A memória que fugiu nos barcos e nas expediçoes,

a memória de milhoes e milhoes de escravas,

a memória dos povos que éramos antes da invasao dos tempos.

Caminham ao meu rente muitos homes,

também caminham mulheres e cavalos.

Se as nosas palavras sao as mesmas,

se os nossos sofrimentos também sao os mesmos.

Se é que temos a mesma dor nas feridas,

se é que eu sou a irma da lua,

se é que eu falo como uma irma.

E eles sao os sapos,

os outros colados a um mundo morto,

perdidos da verdade fugem ao escuro

para derrubar os sonhos de tudo.

Abaixo os puristas,

todas as pessoas com o seu alento para criar, todas,

todo o feio, suxo e infértil, todo,

os erros, as incorrecçoes, todas,

as naçoes sem protocolo nem carta de felicitaçoes ao senhor director, todas.

Abaixo os puristas, não quero saber da vida que não é libertaçao.

E que venham a través de min muitas vozes,

vozes longo tempo silenciadas,

vozes de innumerábeis naçoes escravas,

porque quero ser a vossa voz,

a calor do vosso rosto,

a lua nova da madrugada.

Junto à estrela da manha

debujarei de novo a vida

para cantar com todas as vozes que habitan nos nossos olhos,

para cantar também aos que estao por vir

para humilhar uma a uma todas as geraçoes,

para que venham outras nascidas de areia,

para seguir vivendo o tempo eterno da palavra.

Outorgo o meu nome à vorágine dos tempos,

para xantar palavras envoltas em sonhos,

para construír a vida infinita que olhamos,

por trás dos vidros das viagens ao longo das marés.

Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,

falo envolta nos lenços entre os que dormes,

falo por dentro das consciências e dos dias,

falo para cada uma das almas que caminha comigo com novo passo.

Na fronte levo milhoes de estrelas,

nas maos uma cançao eterna,

Caminho rompendo as cadeais

impostas á liberdade da minha mente,

e começo tudo com um sim,

porque neste tempo de emergência e calamidade pública

falta ainda a resposta.

Oh Wall Street lameiro luminoso,

deixa sair já a voz da civilizaçao enterrada no ouro preto,

deixa aboiar a longa noite que nos fixo renascer com a lua,

deixa que soprem os berros do presente ao pasado num futuro incerto,

deixa nascer as frores sobre as estrelas novas

penduradas deste infinito céu.

Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,

Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,

falo envolta nos lenços entre os que dormes,

falo por dentro das consciências e dos dias,

falo para cada uma das almas que caminha comigo com novo passo.

Iolanda Gomis Parada

---
Outras entradas en A dorfunteca:

Eu quería ser cronopio

dorfun — Fri, 09 Jul 2010 09:32:02 +0000

No sin trabajo un cronopio llegó a establecer un termómetro de vidas. Algo entre termómetro y topómetro, entre fichero y curriculum vitae.

Por ejemplo, el cronopio en su casa recibía a un fama, una esperanza y un profesor de lenguas. Aplicando sus descubrimientos estableció que el fama era infra-vida, la esperanza para-vida, y el profesor de lenguas inter-vida. En cuanto al cronopio mismo, se consideraba ligeramente super-vida, pero más por poesía que por verdad. A la hora del almuerzo este cronopio gozaba en oír hablar a sus contertulios, porque todos creían estar refiriéndose a las mismas cosas y no era así. La inter-vida manejaba abstracciones tales como espíritu y conciencia, que la para-vida escuchaba como quien oye llover tarea delicada. Por supuesto la infra-vida pedía a cada instante el queso rallado, y la super-vida trinchaba el pollo en cuarenta y dos movimientos, método Stanley-Fitzsmmons. A los postres las vidas se saludaban y se iban a sus ocupaciones, y en la mesa quedaban solamente pedacitos sueltos de la muerte.

---
Outras entradas en A dorfunteca:

Os meus avatares no twitter

dorfun — Sat, 03 Jul 2010 10:39:51 +0000

Saberedes que acostumo a cambiar o meu avatar no twitter cada semana, outra desas argalladas que tanto me gustan.

Como estas cousas acaban sendo perecedeiras, vou ir poñendo aquí todas as (creo!) imaxes usadas até o momento, por se alguén quere coller algunha ou eu teño que recuperala nalgún momento.

---
Outras entradas en A dorfunteca: