O libro é a escolma de textos e imaxes Proxecto Identidade, que coordinou Besbe.

A letra é de Tati Mancebo, do poemario NósQuen.

A música é de Vale Tudo. Casino no caso do video e Dos piedras no caso do audio.

Mil grazas a todas e todos!

P.D. Algo falla co podpress… e por non tratar de amañalo, deixo o audio para descarga directa.

 

 NósQuen e Vale Tudo en Proxecto Identidade: Play Now | Play in Popup | Download (58)

(un artigo de Manuel Hermo)

O vindeiro martes oito de abril na sala Obradoiro do Palacio de Congresos de Santiago de Compostela, a Fundación Galega da Sociedade do Coñecemento, Ineo e Microsoft van celebrar a presentación das “Novas ferramentas TIC en galego” para mellorar a produtividade.

Ao acto acudirán, entre outros, o Presidente da Xunta de Galicia e a Presidenta da transnacional na península ibérica que presentará o seu último sistema operativo en galego, lamentablemente aínda non o derradeiro.

É conveniente repasar algunhas cousas. O Consello da Xunta de Galicia, órgano executivo do poder galego, aprobou o 10 de xaneiro de 2006 o Plano Estratéxico Galego da Sociedade da Información [1] (PEGSI), que posteriormente foi ratificado, o 30 de marzo, polo poder lexislativo, o Parlamento de Galicia, que ven sendo, nun estado de dereito, a máxima expresión da vontade do pobo, neste caso o galego.

Se, por unha banda, o PEGSI fai unha aposta clara polo uso do software libre e dos formatos abertos de arquivos, a transnacional norteamericana é o máximo representante de todo o contrario, emprego de software privativo e formatos de arquivos pechados, feito que se constata, entre outros, cos reiterados avisos e sancións multimillonarias impostas pola UE.

A primeira sanción foi en marzo do 2004, o importe de 497 millóns de euros, o motivo: abuso de posición dominante [2]. Posteriormente, en xullo de 2006, e desta volta por non ofrecer á competencia suficiente información sobre interoperabilidade. O importe foi de 280,5 millóns [3].

Entrementres, a propia Sra. Neelie Kroes, Comisaria europea de Competencia e despois de múltiples manifestacións como:

- “Sinceramente lamento que a compañía non teña cumprido co que lle pediu a Comisión hai máis de dous anos”.

- “Non se pode consentir que ese comportamento ilegal continúe indefinidamente. Ningunha compañía está por riba da lei”.

anunciaba, en outubro de 2007, que a transnacional, despois de 42 meses ignorando e desobedecendo, por fin acataba as ordes ditadas dende BruXelas, eso si despois de que o tribunal de primera instancia da UE rexeitara sen ambaxes todos os argumentos presentados contra a multa de 497 millóns de euros por abuso de posición dominante [4].

Pese a todo iso, e se se pensaba que xa estaba todo resolto e a paz resultaba inevitable, o pasado mes de febreiro de 2008, a empresa norteamericana bateu unha nova marca, sendo sancionada coa máis alta multa da historia a unha única empresa. A Comisión Europea tivo que voltar a sancionala, desta volta, con 899 millones de euros, o motivo cobrar un prezo excesivo pola información que subministra aos seus rivais para que poidan fabricar produtos compatibles co seu sistema operativo [5].

E a situación non rematou, Microsoft ten na actualidade outros casos abertos, un denunciado polo Comité Europeo de Sistemas Interoperables, refírese á falta de compatibilidade do programa Office; o outro iniciado por denuncia da empresa informática noruega Opera, analizará se é legal incluír o buscador Explorer como parte do sistema operativo Windows. [6]

A situación en Galicia é incomprensible, mentres parte do goberno traballa a prol do software libre que, por certo está en galego hai ben de tempo, tanto os sistemas operativos, como moitas por non dicir todas as aplicacións que calquera pode empregar na súa casa ou traballo, grazas ao traballo desinteresado, calado, anónimo de centos de galegas e galegos e continúa en evolución e desenvolvemento, outra parte segue de ollos pechados negando a realidade que os rodea na que a moitos gobernos do planeta, a propia UE, moitos dos estados que a compoñen, incluído o español, e gran parte dos gobernos de outras comunidades autónomas, apostan claramente polo emprego do Software libre e os formatos abertos de arquivos.

A modo de exemplo véxase un informe da Universidade da Coruña [7] sobre a situación do software libre no ámbito das políticas nacionais e internacionais , que comeza do teor literal seguinte:

“O Goberno galego e a Consellería de Innovación e Industria, a través do seu acordo de goberno do pasado mes de xullo de 2005, apostaron decididamente pola dinamización do software libre. Neste sentido, unha das liñas de actuación que se pretende desenvolver é o Observatorio de Software Libre de Galicia, que ten a finalidade de estudar a realidade das empresas, os concellos, os centros educativos e a sociedade galega en xeral, en relación ao uso do software libre. ”

Alguén, se existe quen o saiba, pode explicar á cidadanía galega que está acontecendo en Galicia? Pois segundo semella, a presidenta de Microsoft Ibérica, o vindeiro martes ofrecerá información de primeira man con respecto ás novidades do sector das TIC, e desvelará a estratexia de Microsoft para Galicia, [8] -Nos collan confesados!.-

[1] http://www.sociedadedainformacion.eu/pegsi/pegsi.php?lg=gal

[2] http://www.elmundo.es/mundodinero/2006/07/12/economia/1152692081.html

[3] http://www.elmundo.es/navegante/2004/03/22/empresas/1079986535.html

[4] http://www.cincodias.com/articulo/empresas/Microsoft/pone/fin/42/meses/desacato/CE/cdscdi/20071023cdscdiemp_12/Tes/

[5] http://www.elmundo.es/navegante/2008/02/27/tecnologia/1204108694.html

[6] http://www.elmundo.es/navegante/2007/12/13/tecnologia/1197556899.html

[7] http://www.mancomun.org/images/informe%20inicial%20pol%EDticas.pdf

[8] http://www.codigocero.com/spip.php?article4013

Manolo tiña unha leira. Era unha leira de boa terra pero pouco traballada. Tampouco estaba ben situada pero ainda así tiña visos de prosperar co tempo e proporcionar ós veciños bos froitos, xa que tamén tiña tamaño dabondo como para alimentar a todos eles. Así, Manolo, decidiu falar cos seus queridos veciños propoñéndolles:

-Creo que o mellor que podemos facer coa leira é compartila. Penso que todos podemos aproveitar un anaco da mesma e darlle a utilidade que nos preste. Incluso podedes entre vós, aconsellarvos, intercambiar parcelas e facer que esta prospere e con ela vós mesmos que seredes os beneficiarios das súas colleitas. Non dubidedes, tomade o que vos faga falla, porque hai terra suficiente para todos e non hai mellor cousa que poder compartirla e mellorala.

E así foi, algúns dos veciños decidiron cultivar esa terra. Fixéronlle mellores accesos e intercambiaron utensilios de labranza. Incluso algúns decidiron utilizar as sementes xeneradas para as suas propias plantacións e mellorar así, entre todos, cada unha dos colleitas que chegaban en cada tempada.

Xulián tamén tiña unha leira. Era unha campeiro de terra mediocre, pero traballado dende hai moito tempo e por consecuencia, con moi bos accesos. A xente estaba moi acostumada a ir plantar a ela e ainda que o cultivo non era nada do outro mundo, conformábanse con él para ir tirando. Non eran poucas as veces que tiñan que desbotar as colleitas enteiras por un mal crecemento, pero bueno, a xente xa estaba acostumada a ese infortunio. Xulián, comentaba a miudo:

-Penso que a facilidade que vos dou eu, non a tedes con ningunha outra terra. Levades ducias de anos traballando esta terra e pouco a pouco foi mellorando. Ademáis, lembrade que podedes acceder a ela comodamente. Ben sei que algún de vós ten a ben ofrecerme algún carto polo seu uso e eu agradézovolo, pero tampouco pasa nada porque o fagades sen o meu consentimento, xa que podo ter ingresos por outras vías, non vos preocupedes.

Un día o gobernador de todas esas terras, estivo observando os dous sistemas productivos que mantiñan Manolo e máis Xulián. De Manolo, non acababa de comprender qué beneficio podía obter, se os seus labradores aproveitaban todas as súas terras sen retribuilo e ademáis, ó principio, costáballes máis acostumarse a elas, pola novidade. Para Xulián, todo eran louvanzas, as súas terras eran ben coñecidas por lugareños e se ben todo o mundo sabía que era un risco cultivar nelas, a comodidade da rutina diaria compensaba o esforzo que suporía ter cambiar ás leiras de Manolo.

Por ese mesmo motivo, o gobernador mantiña con cartos públicos as leiras de Xulián en lugar de invertir nas de Manolo. De feito, non foron poucas as veces que aproveitaba a boa imaxe pública de Xulián para sair nos medios de comunicación. Os amigos de Manolo, sentíanse frustrados e incomprendidos pola actuación do gobernador, pero mantiñan a súa visión e o seu traballo como un ideal de progreso, modernidade e evolución.

Fin

Non hai moralexa, a realidade é así.

Levo unhas semanas practicando o podcrossing, e como a c’mmon’s boy lle resultou simpática a cousa, pediume que redactase algo sobre ese palabro inventado. Este foi o resultado:

Podcrossing …coma o bookcrossing, pero con podcasts!

O intercambio de obxectos debe ser, despois do sexo, un dos xeitos de relación social máis estendido do mundo. Agora que as relacións interpersoais están tornándose en novas definicións coa intromisión da rede internet, existen aínda certos movementos que, mantendo os métodos tradicionais analóxicos, fan uso desas novas capacidades tecnolóxicas que se ofrecen hoxe en día.

O bookcrossing é o máximo expoñente deste tipo de accións. Un rexistro en-liña onde queda reflectida a vida dun libro, que por miles de posibles motivos distintos, unha persoa decide ceibar nalgún punto do planeta, agardando que un curioso o recolla. Tan simple coma iso: un colle un libro, rexístrao en bookcrossing.org e libérao coa esperanza de que quen o recolla reflita na mesma web o interese mostrado no libro… e así, ad-infinitum.

Con esta idea de partida nace o Podcrossing. Os podcasts, esa especie de locucións embebidas en arquivos de audio distribuidos pola rede coma sementes, están ocupando un espazo, coma o que anos atrás ocupaban as radios universitarias, locais, piratas,… Pero esa conexión puramente dixital, en ocasións impide que a difusión destes medios alcance a todo o mundo, sobre todo a aqueles que non teñen acceso a ese tecido enredado de bits.

A idea do podcrossing é ben sinxela: gravar un cd de audio co contido dun podcast e perder ese cd nalgún lugar concorrido. Así, sen máis… ben, igual estaría ben escribir na carátula os enderezos web e nomes dos podcasts incluídos. Pero permitir en calquera caso, que a sorpresa do descoñecido poda cativar para sempre ó inocente oínte.

Se a persoa que os escoite gusta do contido, estou ben seguro de que ha facer todo o posible para continuar con esta afección.

…o conto é que nin se me ocurrira poñelo por aquí…

    Na vida Pac-Man hay trescentas sesenta e cinco, ou sesenta e seis algunhas veces, boliñas blancas que hai que ir comendo unha tras outra. Non hai unha orde prefixada de antemán, pero sí certas pantasmas que tratan de cruzarse no camiño e que hai que evitar por enriba de todo.

Pero entre esas boliñas, tamén de vez en cando hai outras especiais, un pouquiño máis grandes, distintas, que fan cambiar as tornas e as pantasmas que nos asexan normalmente, mudan de cor e escapan espavoridas mentras as perseguimos para tratar de devoralas.

Así se vive normalmente, na vida Pac-Man, que ademáis é un reflexo claro da vida que levamos cada un de nós. Por iso, para o novo recheo de boliñas que comezará mañá, quero darlle outra reviravolta ó asunto.

Quero que enchades as vosas vidas de boliñas grandes, das que fan bulir de medo ás pantasmas e só moi de vez en cando, deixarei como aceptable poder probar unha das pequenas, para sentir o temor do que che podería facer algún mal… pero só iso, non permitirei que malgastedes nin unha soa vida… nin quero que volo permitades vos mesmos.

Porque ademáis, non o comentei antes, pero de vez en cando tamén aparecen algunhas doces cereixas…