O libro é a escolma de textos e imaxes Proxecto Identidade, que coordinou Besbe.

A letra é de Tati Mancebo, do poemario NósQuen.

A música é de Vale Tudo. Casino no caso do video e Dos piedras no caso do audio.

Mil grazas a todas e todos!

P.D. Algo falla co podpress… e por non tratar de amañalo, deixo o audio para descarga directa.

 

 NósQuen e Vale Tudo en Proxecto Identidade: Play Now | Play in Popup | Download (58)

…ou mellor dito, centros de contactos ou chamadas (de aquí en diante: cc), que non sei eu qué sonará mellor.

Matino ultimamente, nos requisitos básicos que deberían ter os axentes que traballan nun cc. Obviamente, todo depende das necesidades e obxetivos dese centro, pero vou poñer simplemente nunha tesitura ós que teñan a ben contestar esta pregunta:

¿Prefires unha persoa que teña grandes coñecementos do que fala, pero non sexa capaz de expresalos con corrección? ¿Ou que non dispoña da capacidade técnica suficiente, pero se explique e che faga comprender as cousas claaramente?

A pregunta é complicada, pero vou poñer dous exemplos: Un técnico dun proveedor de acceso a internet, axudoume a configurar un router, pero porque eu me defendía e interpretaba o que quería dicir, xa que controlar o tema controlaba pero facerse entender xa era outra cousa.  E por outra banda, unha rapaza de atención ó cliente de outro operador cameloume coa súa retórica, boas palabras  e dialéctica, pero ó final o problema tiven que máis ou menos resolvelo eu pola miña conta. Obviamente hai que mollarse e non valen medias tintas, pero por customer satisfaction, quédome coas softskills do segundo exemplo.

Jerome Bixby é o autor literario de The man from earth, unha película que está revolucionando(outra?) as redes de intercambio de arquivos e pasando polo boca a boca da xente pola súa simpleza… inversamente proporcional ó seu interese.

Nacida hai máis de 60 anos, da mente deste escritor, guionista entre outras cousas de algún capítulo de Star Trek, non puido conseguir o seu soño de vela nos cines. Pero foi o seu fillo Eric D. Wilkinson quen consegiu ademáis de promocionala, tal e como se fai hoxe en día cos productos curiosos que nunca chegan polos cauces normals ás grandes pantallas, facer que esté en boca de moita xente.

A sinxela distribución pola rede da película fixo todo o traballo duro e así o agradecía o propio Eric:

Am I upset… surprisingly no. Thanks to everyone who has downloaded this torrrent and watched the film, our awareness level is through the roof. For that I say, “THANK YOU”!
What you guys have done here is nothing short of amazing. In the future, I will not complain about file sharing. YOU HAVE HELPED PUT THIS LITTLE MOVIE ON THE MAP!!!! When I make my next picture, I just may upload the movie on the net myself!

A historia en sí é ben sinxela de contar: Un home reune na súa casa ós amigos de universidade, todos expertos na súa materia (bioloxía, antropoloxía,…), para despedirse deles. Declárase un home de cromañón, leva vivo miles de anos e antes de que se estranen pola súa inmutabilidade ó longo do tempo, decide desaparecer. É entón cando os compañeiros, tratan de atopar algo que permita desenmascaralo e saber se está tolo, minte… ou é real!

As caractarísticas desta película de ciencia ficción é a ausencia de multitude de escenarios e os efectos especiais. Só persoas, unha casa e diálogos bos e elaborados. O tipo de características que para min fai grande a películas como Cube: a sinxeleza dos medios para contar unha boa historia.

Realmente, a película como tal, a min non me entusiasmou demasiado cinematograficamente falando. Creo que pode ser un magnífico libro e unha excepcional obra de teatro, pero a simpleza desta rodaxe, fai que se asemelle máis na montaxe a un telefilme de fin de semán que a unha película. Non obstante o mérito está en verdade, como o amigo Crespo me comentaba e que foi quen me falou dela(grazas tío!), na análise da estructura da memoria. Do paso do tempo e da capacidade de lembrar certos feitos e incluso indo máis aló… de qué nos sirve a experiencia e o aprendido… se é que servise para algo.

Deixo o trailer da película por se alguén ten curiosidade e tamén unha crítica… e por suposto é moi sinxela de atopar na rede e merece a pena adicarlle os 87 minutos que dura.

As cousas de plástico, ás veces teñen máis vida que as naturais. Ó mellor non ulen, non podrecen co tempo, non se reproducen,… pero permanecen impasibles ó longo dos días e mostran a mesma imaxe semán tras semán.

En ocasións síntome así, de plástico, inmutable, pero cunha imaxe externa impecable. Será o momento de cambiar de floreiro.