Archive for Xullo, 2010 — Page 3

Lectura de voda

016th Xul 2010Ciberlingua, Imaxines, tomonota, Xeral, , , , , ,

Cando me convidaron a ler un texto nesta voda, tiven claro que non quería falar de mitos románticos.

E pensei en traer entón da historia un home que, hai máis de 150 anos, decidiu amar unha muller rompendo as regras do seu tempo.

John Stuart Mill decidiu que el quería amar a Harriet, coa liberdade de cada día, e cada día volver elixila. E que ela,Harriet Taylor, elixira a John cada día da súa vida.

En 1851, despois de vinte anos de amizade, casaron. E el escribiu as palabras que vou ler. Estas palabras abriron un camiño. O camiño de quen inventa novas relacións entre home e muller, onde a complicidade e o encontro gañen espazos cada día, construíndo eses fíos invisibles que unen as persoas cando deciden entretecer as súas vidas.

Dixo John Stuart na súa voda:

Estando a punto -se teño a fortuna de obter o seu consentimento-, de entrar en relación de matrimonio coa única muller coa que, das que coñecín, podería eu entrar nese estado; e sendo o carácter da relación matrimonial, tal como a lei establece, algo que tanto ela coma min desaprobamos, entre outras razóns porque a lei confire sobre unha das partes contratantes poder legal sobre a liberdade de acción da outra parte, sen ter en conta os desexos e a vontade desta,

eu, carecendo dos medios para despoxarme legalmente a min mesmo deses poderes odiosos, sinto que é o meu deber facer que conste a miña protesta formal contra a actual lei do matrimonio no que atinxe a estes poderes;

e prometo solemnemente non facer nunca uso disto en ningún caso ou baixo ningunha circunstancia. (…) E de maneira absoluta renuncio e repudio toda pretensión de adquirir calquera dereito por virtude deste matrimonio.

Esta acción de John Stuart Mill contribuíu a crear o marco actual do matrimonio que desmonta muros e constrúe camiños.

Hai uns versos que o expresan así:

Eu viñen dende antes das orixes.
Ti estabas máis alá da outra beira.

E xuntos atravesamos todas as pontes.

Falo para os povos cheios de sereas

012th Xul 2010avidablog, Ceros e Uns, Ciberlingua, Imaxines, Xeral, , , , , , , , , ,

Hai meses que fixemos un videopoema que, finalmente, foi recortado e recomprimido mil veces para poder axustalo ás bases do concurso de fliporto 2009 no que quedamos finalistas. Por ese motivo a versión final non era do noso agrado e como non era xusto que a cousa quedase así esta é unha versión próxima á que queríamos facer inicialmente.

YouTube Preview Image

[A versión enviada ao concurso foi esta: Falo como irmã aos povos cheios de sereias]

E este o fantástico poema de Iolanda Gomis no que se basea o videopoema:

Falo para os povos cheios de sereias
Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,
falo envolta nos lenços entre os que dormes,
falo por dentro das consciências e dos dias,
falo para cada uma das almas que caminha comigo com novo passo.
Falo como irma para os povos cheios de sereias,
colgando da minha pele chegam barcos todos os dias.
Desde o norte frio do fim do mundo
conto histórias que um dia outros sonharom.
Falando com as ondas que batem noutras praias,
fabrico cançoes com vontade de cruzar oceanos de nostalgia.
Nas cantigas velhas da memoria escrebo,
escrebo na onda do mar que buscou meu amigo,
escrebo na onda do mar que busca o samba.
Partilhando com a lua
pensamentos que penduram dos cabelos
caminho sobre uma e outra pedra
e no meio mesmo da pedra
encontro um caminho cheio de esperança.
Caim folhas novas das árbores mais velhas desta fraga
e digo adeus aos rios e à força do vento.
Digo-lhes adeus quando vos vou visitar em sonhos
a terras afastadas de palmeiras e páu de açúcar.
A minha terra não tem palmeiras
mais tem rios e prados e muita água caindo nos olhos.
Não sou de longe nem de perto,
nem do sol ou da lua nova,
levo colados à pele muitos anacos duma memória excindida.
A memória que fugiu nos barcos e nas expediçoes,
a memória de milhoes e milhoes de escravas,
a memória dos povos que éramos antes da invasao dos tempos.
Caminham ao meu rente muitos homes,
também caminham mulheres e cavalos.
Se as nosas palavras sao as mesmas,
se os nossos sofrimentos também sao os mesmos.
Se é que temos a mesma dor nas feridas,
se é que eu sou a irma da lua,
se é que eu falo como uma irma.
E eles sao os sapos,
os outros colados a um mundo morto,
perdidos da verdade fugem ao escuro
para derrubar os sonhos de tudo.
Abaixo os puristas,
todas as pessoas com o seu alento para criar, todas,
todo o feio, suxo e infértil, todo,
os erros, as incorrecçoes, todas,
as naçoes sem protocolo nem carta de felicitaçoes ao senhor director, todas.
Abaixo os puristas, não quero saber da vida que não é libertaçao.
E que venham a través de min muitas vozes,
vozes longo tempo silenciadas,
vozes de innumerábeis naçoes escravas,
porque quero ser a vossa voz,
a calor do vosso rosto,
a lua nova da madrugada.
Junto à estrela da manha
debujarei de novo a vida
para cantar com todas as vozes que habitan nos nossos olhos,
para cantar também aos que estao por vir
para humilhar uma a uma todas as geraçoes,
para que venham outras nascidas de areia,
para seguir vivendo o tempo eterno da palavra.
Outorgo o meu nome à vorágine dos tempos,
para xantar palavras envoltas em sonhos,
para construír a vida infinita que olhamos,
por trás dos vidros das viagens ao longo das marés.
Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,
falo envolta nos lenços entre os que dormes,
falo por dentro das consciências e dos dias,
falo para cada uma das almas que caminha comigo com novo passo.
Na fronte levo milhoes de estrelas,
nas maos uma cançao eterna,
Caminho rompendo as cadeais
impostas á liberdade da minha mente,
e começo tudo com um sim,
porque neste tempo de emergência e calamidade pública
falta ainda a resposta.
Oh Wall Street lameiro luminoso,
deixa sair já a voz da civilizaçao enterrada no ouro preto,
deixa aboiar a longa noite que nos fixo renascer com a lua,
deixa que soprem os berros do presente ao pasado num futuro incerto,
deixa nascer as frores sobre as estrelas novas
penduradas deste infinito céu.
Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,
Falo comoa irma dos povos cheios de sereias,
falo envolta nos lenços entre os que dormes,
falo por dentro das consciências e dos dias,
falo para cada uma das almas que caminha comigo com novo passo.

Iolanda Gomis Parada

Eu quería ser cronopio

09th Xul 2010avidablog, Imaxines, Xeral

No sin trabajo un cronopio llegó a establecer un termómetro de vidas. Algo entre termómetro y topómetro, entre fichero y curriculum vitae.
Por ejemplo, el cronopio en su casa recibía a un fama, una esperanza y un profesor de lenguas. Aplicando sus descubrimientos estableció que el fama era infra-vida, la esperanza para-vida, y el profesor de lenguas inter-vida. En cuanto al cronopio mismo, se consideraba ligeramente super-vida, pero más por poesía que por verdad. A la hora del almuerzo este cronopio gozaba en oír hablar a sus contertulios, porque todos creían estar refiriéndose a las mismas cosas y no era así. La inter-vida manejaba abstracciones tales como espíritu y conciencia, que la para-vida escuchaba como quien oye llover tarea delicada. Por supuesto la infra-vida pedía a cada instante el queso rallado, y la super-vida trinchaba el pollo en cuarenta y dos movimientos, método Stanley-Fitzsmmons. A los postres las vidas se saludaban y se iban a sus ocupaciones, y en la mesa quedaban solamente pedacitos sueltos de la muerte.