Non me agrada demasiado que un partido se chame Partido da Xustiza e o Desenvolvemento, porque xa me dirás tí, que terán que ver ambos conceptos! Ou dádeme exemplos de partidos que promovan o desenrolo dun xeito xusto… De feito, os partidos políticos deberían ter nomes moito máis comerciais tipo web-dous-punto-cero. Algo así como yashi ou roold ou meinment… 
Ou calquera outra cousa inventada, sen sentido literal e que incitase… a algo.
Pero en calquera caso, a idea de partir de nada para ir metendo cousas gústame máis que partir do todo para ir quitando. Así se expón Abdennur Prado (presidente da Junta Islámica Catalana) no artigo Ciudadanía antes que teocracia, que me mandou ler onte Pawley. Nél invócase á liberdade de conciencia, os dereitos humáns, a xustiza social, a igualdade de xénero ou a democracia con unha lixeireza que me abraia.
Francamente non entendo qué tipo de valores obxetivamente positivos se poden obter deses conceptos. Non creo nos dereitos humáns no sentido determinista dunhas leises que defenden a existencia desta (nosa) forma de vida por enriba, por debaixo ou en igualdade de disputa con calquera outra; non compendo o significado da liberdade de conciencia porque non creo que como seres vivos teñamos algo máis que un tipo de coñecemento tal vez máis evolucionado que outras posibles especies do noso entorno, pero en ningún caso o suficientemente libre e sen ataduras como para exercer calquera tipo de supremacía moral; dubido moito tamén, que exista unha xustiza social, cando probablemente habitemos en comunidades por un simple motivo antropolóxico e a cada paso non hai máis que mostras de intentos de supremacía individual que rompe por completo calquera tipo intención neste senso; para nada creo nunha xestión de conxunto baixo os cánones desa chamada democracia na que hoxe en día está máis que comprobado que peca dun mal funcionamento, no sentido máis puro e está máis que disfrazada de demagoxia libetaria barata; e definitivamente non podemos establecer uns criterios de igualdade de xénero se nós mesmos somos o exemplo perfecto de diverxencia en tódolos aspectos que se nos podan ocurrir, tanto intelectuais coma físicos e incluso metafísicos probablemente.
Dí o señor Abdennur: Sin libertad de conciencia no hay progreso e ó mellor ten razón, pero eu son o primeiro en recoñecer que non me sinto coa capacidade de, tan sequera, ter unha conciencia digna de chamarse como tal. E moito menos ainda utilizala de base para sentar os parámetros que podan guiar o desenvolvemento deste mundo que coñecemos.
Hoxe líamos no xornal rival, que Matthieu Ricard era a persoa máis feliz do mundo e iso creo que é o único que debería tratar de importarnos hoxe en día. Probablemente non exista a felicidade absoluta no sentido máis abstracto, pero dende logo non deberíamos evitar tratar de atopala sen descanso…