Estos días medito sobre o valor das palabras, tanto no sentido propio (o que lle damos nós) como no externo (o que lle dan outros)

Refírome, por unha parte ó amor propio do que se sinte insultado. Porque non acabo de entender porqué a xente se alporiza tanto por un simple insulto (do grado que sexa), e chega á violencia física por ofender a honra dalgún familiar directo. Son dos que pensan que o valor de que alguén me chame fillo de puta, poñoo eu, non o que me insulta, e así podo darlle tanta importancia como a min me pete (igual é unha reacción puramente egoista). Parece que estamos nalgún século anterior, no que mancillar, era causa de desagravio e provocaba un duelo ineludible.

E polo outro lado, o sentido da palabra, como medio de validez honrosa en calquera transacción. Estou canso de escoitar: Mira sinceramente… Que quere dicir? que se non o especifica, todo o resto do seu discurso non é sincero? E en caso de que o sexa (ou non) eu seguirei tendo a potestade de creelo ou non. Porqué non nos deixamos de lerias e vivimos como somos, acutamos como nos peta, e non facemos xuizos de valor sobre os demais.

Sempre lembro nestes casos, a conversación entre Fernán Gómez e Alonso (creo!), na película El abuelo de Garci, na que o segundo lle recrimina ó primeiro, que o honor é unha merda, se impide pola sua culpa que non se falen un avó coas súas netas.

Hoxe será un día de pequenos cambios, que madurarán co tempo. No traballo sentiraste especialmente correspondido e con folgos comedidos. A saude resintirase un pouco ó medio día, para retornar pola tarde con forzas renovadas. No amor, deberías prestar máis antención a esa persoa que tes tan preto e á que nunca lle adicas o tempo necesario.

…ou todo o contrario…

Lendo o artigo que Eduardo Punset escribiu para o especial 15º aniversario de El Mundo (Un cerebro planetario), quédome con duas frases:

A veces la ignorancia es una imposición política o religiosa

Falando do desenrolo de internet e das súas repercusións, podo chegar a entender que un goberno ou relixión non poda ou non queira (non lle interese) fomentar o desenrolo da chamada sociedade do coñecemento, dependendo e levando o peso nese caso, o interese da propia sociedade. O lamentable, en calquera caso, é que ainda por riba se faga todo o posible por impedir o seu desenrolo, ou o seu uso polos cidadáns.

A outra:

El hecho revolucionario de poder digitalizar toda la información hará factible, finalmente, impartir una enseñanza según las necesidades de cada uno: personalizar la educacion

Igualmente, vaticino que o futuro da educación pasa por cambiar o estilo de estudios reglados e ben estructurados, trocando nunha especie de menú á carta, no que cada quen adecúa a formación a recibir, ós intereses persoais. Remataranse os estudios universitarios (e incluso inferiores) rixidos.

Os fantásticos amigos do free online poker, deixáronme un comentario en cada anotación da bitácora… o malo é que non aportaban nada interesante, así que tiven que eliminalos…

De paso, teño que moderar os comentarios, para evitar que volvan, e instalar un engadido no wordpress. Fastidiame, porque non me gusta limitar á xente que quere dicir algo nesta bitácora… salvo que o faga de malos xeitos (se non fose en todas as anotacións, seguro que lles deixaba o spam)

En calquera caso, sego sen entender, como cando atacaron a pizarra lateral, o interese que ten a xente en buscar fallos ós programas e gastar máis tempo en usalos para fastidiar, que en escribir un correo ó desenrolador, para axudarlle a solucionalo…

Por outra banda, estiven este fin de semán nas I xornadas de software libre na educación en galicia. Foron unha boa primeira pedra, no que haberá que cementar algo máis. Non sei se para as segundas se atreverán a volver os mesmos mestres (desexo que sí), e é que temos o problema de falar das cousas que coñecemos ben, con tanto énfase e sen prestar, ás veces, atención a quen llas contamos, que moitas veces, en lugar de suscitar o interese e a curiosidade, producen o efecto contrario, causando o abandono porque é un lío no que só os entendidos saben entenderse… nada máis lonxe da realidade.

En calquera caso, as xornadas xa foron, e se un só mestre, este luns, probou a usar un GNU/Linux na sua clase, xa me parece un éxito máis que rotundo.

Das coleccións absurdas que fixen, fago ou farei, penso que a máis rara é a de xabóns de hotel…

…non sei cal é a túa…