Mire perdoe…
-Mire perdoe, o tren que non leva a ningún sitio…
-Si, para aquí, pero hoxe ven con retraso… debe haber moita xente para collelo.
-Xa, será o tempo. En días así, todo o mundo anda con ganas de viaxar nel.
-Non creas, sempre leva moita xente, pero hai tempadas nas que deberían poñer reforzos.
-E vostede tamén vai nel?
-Si, pero igual xa me baixo na próxima.
-Eu non sei se baixarme, din que se está a gusto nel…
-Os primeiros días, logo xa te cuspe él só fora.
[fuuuuuu!, fuuuuu!, fuuuuu!]
-Ei! xa ven aí
Eu subo na próxima, sempre preto da xanela, gústame ir vendo pasar os non-lugares.
mmm …entón ti, es a da mochila de cores infinitas …sempre quixen saber qué levaba! …como parecía que vixiabas quen te vía cando a abrías…
Eu tamen son asiduo cliente de ese tren…
Cando era neno sempre me decía a avoa que se alguén me perguntaba para onde ía lle respostara que para ningures.
Na minha aldea non pasaba o tren nen o castromil. Íamos a pé ou na burra.
Un saúdo.:wink: