O Cuco, acostumaba a pousarse todos os días na antena nova de telefonía que puxeran no souto aquel inverno.
Ós veciños dicíalles que era polo ronroneo que sentía dende alí enriba, e máis as marabillosas vistas, que levaban dende o río pequeno ó carballo vello… pero todos sabian que era para escoitar falar á xente.
-María, sí, así como te lo digo… Que vá, si él te está casado… Pues a las tantas, lo sintió la del segundo…
-Mire Carballo, estou moi canso das excusas de sempre… Pois o martes ten que estar listo, e se non está, vaia buscando choio noutra parte…

O problema veu cando un día escoitou chamar por él:
-Cuco? Cuco, estás aí?

-Mire perdoe, o tren que non leva a ningún sitio…
-Si, para aquí, pero hoxe ven con retraso… debe haber moita xente para collelo.
-Xa, será o tempo. En días así, todo o mundo anda con ganas de viaxar nel.
-Non creas, sempre leva moita xente, pero hai tempadas nas que deberían poñer reforzos.
-E vostede tamén vai nel?
-Si, pero igual xa me baixo na próxima.
-Eu non sei se baixarme, din que se está a gusto nel…
-Os primeiros días, logo xa te cuspe él só fora.

[fuuuuuu!, fuuuuu!, fuuuuu!]

-Ei! xa ven aí